Αλεξάντρ Ντούγκιν: Ο θαυμασμός προς την Τουρκία και η αναγνώριση του ψευδοκράτους του Ντενκτάς.
Αλεξάντρ Ντούγκιν: Ο θαυμασμός προς την Τουρκία και η αναγνώριση του ψευδοκράτους του Ντενκτάς.
Ο Αλεξάντρ Ντούγκιν έχει αποκτήσει στην Ελλάδα ένα ακροατήριο που τον αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη συμπάθεια. Για αρκετούς, η αντιπαράθεσή του με τη Δύση, η αναφορά του στην Ορθοδοξία, η προβολή της Ρωσίας ως εναλλακτικού πόλου ισχύος και η κριτική του στην αμερικανική επιρροή αποτελούν λόγους θαυμασμού. Είναι όμως αρκετά αυτά για να θεωρείται ένας άνθρωπος φίλος των ελληνικών συμφερόντων;
Η απάντηση δεν βρίσκεται στις εντυπώσεις, ή στο τι θέλει να πιστεύει ο καθένας αλλά στα δικά του λόγια. Και όταν εξετάσουμε τις δημόσιες τοποθετήσεις του για την Τουρκία, την Κύπρο και την Ελλάδα, διαπιστώνουμε μια εικόνα που αξίζει να προβληματίσει όσους τον προβάλλουν ως αυτονόητο ιδεολογικό σύμμαχο του Ελληνισμού.
Συγκεκριμένα για να μιλάμε επί της ουσίας, στις 19 Νοεμβρίου 2019, ο Ντούγκιν συμμετείχε στο συνέδριο «Changing World Order: Blue Wars in the Eastern Mediterranean», το οποίο πραγματοποιήθηκε στην κατεχόμενη Κερύνεια, στη βόρεια Κύπρο. Διοργανωτής ήταν το Ερευνητικό Κέντρο Θαλάσσιου Δικαίου του Bahçeşehir Cyprus University, πανεπιστημιακού ιδρύματος που λειτουργεί στη κατεχόμενη Κύπρο και έχει τουρκική θεσμική προέλευση.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της επίσημης Υπηρεσίας Πληροφοριών της τουρκοκυπριακής διοίκησης, ο Ντούγκιν δήλωσε: «Ο αγώνας ανεξαρτησίας της ΤΔΒΚ είναι η αξιοπρέπεια της Ανατολικής Μεσογείου». Η ίδια πηγή τού αποδίδει επίσης τη θέση ότι η παρουσία της ΤΔΒΚ ενισχύεται με την υποστήριξη της Τουρκίας και ότι ο ρόλος της Άγκυρας στη νέα διεθνή τάξη είναι ιδιαίτερα σημαντικός.Η συγκεκριμένη καταγραφή προέρχεται από επίσημη υπηρεσία της τουρκοκυπριακής διοίκησης, η οποία ποτέ δεν διαψεύθηκε από τον Ντούγκιν.
Ακόμη όμως πιο αποκαλυπτική είναι η συνέντευξη του Ντούγκιν στο επιστημονικό περιοδικό του Πανεπιστημίου RUDN το 2022. Εκεί δεν περιορίζεται σε γενικόλογες αναφορές για τη συνεργασία Ρωσίας και Τουρκίας. Χαρακτηρίζει τους Τούρκους «αυτοκρατορικό λαό» και υποστηρίζει ότι διαθέτουν τις προϋποθέσεις να δημιουργήσουν ένα δικό τους, ανεξάρτητο ευρασιατικό μοντέλο, με κέντρο την Τουρκία. Μάλιστα, περιγράφει ως επιθυμητή τη σύμπραξη δύο παραδοσιακών κοινωνιών και δύο ιστορικών αυτοκρατοριών, της ρωσικής και της οθωμανικής, απέναντι στη φιλελεύθερη και ατλαντική Δύση. Σε άλλο σημείο εξηγεί ότι ο τουρκικός ευρασιανισμός, όπως εκφράζεται από κύκλους του Περιντσέκ και του κόμματος Vatan Partisi, μπορεί να συνυπάρξει με τον δικό του ρωσικό ευρασιανισμό.
Τι σημαίνουν όλα αυτά με απλά λόγια; Ο Ντούγκιν δεν βλέπει την Τουρκία απλώς ως μια γειτονική χώρα ή ως έναν περιστασιακό συνεργάτη της Ρωσίας. Τη θεωρεί δύναμη με αυτοκρατορική ιστορική ταυτότητα και δυνατότητα να αναπτύξει τη δική της γεωπολιτική επιρροή. Οραματίζεται μια ισχυρή Τουρκία, η οποία θα συνεργάζεται με τη Ρωσία και άλλες χώρες, αλλά θα διαθέτει δικό της κέντρο αποφάσεων και δικές της περιφερειακές φιλοδοξίες. Αυτός είναι ο ορισμός του τουρκικού ευρασιανισμού: η επιδίωξη μιας Τουρκίας λιγότερο εξαρτημένης από τις ΗΠΑ και τη Δύση, με στενές σχέσεις με τη Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν και με αυξημένο ρόλο από τον Καύκασο και την Κεντρική Ασία μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο. Η εκτίμηση του Ντούγκιν για την τουρκική ισχύ είναι ξεκάθαρη.
Στον αντίποδα αυτής της εκτίμησης βρίσκεται η γνώμη του Ντούγκιν για την Ελλάδα. Γιατί ενώ σε συνέντευξή του το 2018, ο Ντούγκιν αναφέρθηκε με ιδιαίτερο σεβασμό στην Ελλάδα αναγνωρίζοντας ότι η Ρωσία οφείλει στον ελληνικό πολιτισμό, στην Ορθόδοξη πίστη την πνευματική της ταυτότητα, όταν περνά στη σύγχρονη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας, η εικόνα αλλάζει άρδην. Υποστηρίζει ότι η χώρα μας δεν είναι κυρίαρχη, επειδή, κατά τη δική του εκτίμηση, ελέγχεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους δυτικούς μηχανισμούς. Και ίσως δεν έχει σε αυτό το σημείο άδικο. Άλλο όμως να αμφισβητούμε την ανεξάρτητη και αυτόνομη πορεία μια χώρας και άλλο να υποστηρίζεις ότι ο υπ' αριθμόν ένα ιστορικός εχθρός της Πατρίδος μας, η Τουρκία, είναι αυτοκρατορικός λαός, να αναγνωρίζεις το ψευδοκράτος του Ντενκτάς και κυρίως να την θεωρείς ως κυρίαρχη προοπτική για το μέλλον. Η αντίθεση λοιπόν στις δικές του διατυπώσεις είναι εμφανής: η Ελλάδα συνδέεται κυρίως με το παρελθόν, ενώ η Τουρκία με την αυτοκρατορική προοπτική του μέλλοντος.
Ο θυμόσοφος λαός μας λέει ότι δείξε μου τον φίλο σου να σου ποιος είσαι. Στην περίπτωση Ντούγκιν σημαντικό πρόσωπο σε αυτή την προσέγγιση είναι ο Ντογού Περιντσέκ, Τούρκος πολιτικός και νομικός, πρόεδρος του κόμματος Vatan Partisi. Ανήκει στον κεμαλικό, κοσμικό και εθνικιστικό χώρο και αποτελεί κεντρική φυσιογνωμία του τουρκικού ευρασιανισμού. Η σχέση του με τον Ντούγκιν είναι παλιά και οργανωμένη. Το 2003 συμμετείχε στην ίδρυση του Διεθνούς Ευρασιατικού Κινήματος στη Μόσχα, όπου ο Ντούγκιν ανέλαβε την προεδρία και ο Περιντσέκ έγινε μέλος του Ανώτατου Συμβουλίου. Σύμφωνα με μελέτη του γερμανικού Ινστιτούτου Διεθνών Υποθέσεων και Ασφάλειας (SWP), ο Ντούγκιν είπε τότε στην τουρκική αντιπροσωπεία ότι ο ευρασιανισμός έχει δύο βασικούς πυλώνες, τον τουρκικό και τον ρωσικό, οι οποίοι πρέπει να ενωθούν.
Σε συνέντευξή του το 2017, ο ίδιος ο Ντούγκιν εξήγησε ότι η γνωριμία του με τον Περιντσέκ και με στρατιωτικούς κύκλους κοντά του άλλαξε την παλαιότερη αρνητική εικόνα που είχε για την Τουρκία. Ανακάλυψε, όπως είπε, μια Τουρκία κεμαλική, κυρίαρχη και όχι απλώς ένα εργαλείο του ΝΑΤΟ. Μάλιστα, αναφέρθηκε στον ίδιο και στον Περιντσέκ ως μέρος του «πατριωτικού βαθέος κράτους» της Τουρκίας. Δυστυχώς οι υπαρκτές τοποθετήσεις του Ντούγκιν για την Κύπρο, η αναγνώριση αυτοκρατορικού ρόλου στην Τουρκία και η στενή σχέση του με τον Περιντσέκ είναι ήδη αρκετά σημαντικά στοιχεία για να εξάγουμε ένα ασφαλές συμπέρασμα.
Για εμάς ως Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος η τοποθέτηση μας είναι άκρως εθνικοκεντρική και ξεκάθαρη. Μεγαλύτερη σημασία από το "που ανήκεις" έχεις το πως σε αντιμετωπίζουν μέσα σε μια συμμαχία και το πως εσύ εκπέμπεις το δέοντα δυναμισμό και σεβασμό που χρειάζεται να έχει ένα κυρίαρχο κράτος.
Άρα το ουσιαστικό ερώτημα για την περίπτωση του Ντούγκιν είναι, αν οι θέσεις ενός ξένου θεωρητικού συμβαδίζουν με τα συμφέροντα, την κυριαρχία και τις ανάγκες του Ελληνισμού στο σήμερα. Η αναφορά στην Ορθοδοξία, στο Βυζάντιο και στο Άγιο Όρος είναι κοινώς "σάλια"! Η επίκληση στο παρελθόν της Ελλάδας και η αντιπαράθεση με τη Δύση δεν αποτελούν από μόνες τους εγγύηση φιλικής στάσης απέναντι στην Πατρίδα μας. Γιατί η Ελλάδα δεν είναι ένα ιστορικό μουσείο που προσέφερε κάποτε την Ορθοδοξία και το Βυζάντιο, για να περιορίζεται ο σύγχρονος ρόλος της σε αυτό και μόνο. Είναι ένα κράτος με κυριαρχικά δικαιώματα, με ιστορική συνέχεια και με δικά του συμφέροντα. Και η Κύπρος δεν είναι ένα διαπραγματευτικό πιόνι σε σχέδια τρίτων.
Πριν λοιπόν κάποιος προβάλει τον Ντούγκιν, ας διαβάσει πρώτα τι λέει ο ίδιος για την Τουρκία, την Κύπρο και την Ελλάδα. Γιατί άλλο να θαυμάζεις την αντιπαράθεσή του με τη Δύση και άλλο να συμφωνείς με τη γεωπολιτική εικόνα που οραματίζεται για την περιοχή μας.
Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2026
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου