Εθνική Φάλαγγα

  Από τον «Greco» της Δύσης στον Έλληνα της Πράξης: Η Ταυτότητά μας ως Ασπίδα στο Σήμερα. Συναγωνιστές και Συναγωνίστριες, Συχνά ακούμε στις μέρες μας τη λέξη «Έλληνας» να χρησιμοποιείται στεγνά, σχεδόν τουριστικά, σαν ένα brand name σε διαφημιστικά φυλλάδια ή σαν ένα μουσειακό έκθεμα που αφορά μόνο το ένδοξο παρελθόν. Όμως, για εμάς, η ελληνικότητα δεν είναι μια νεκρή καρτ-ποστάλ, αλλά μια ζωντανή, καθημερινή μάχη. Για να καταλάβουμε πού βαδίζουμε σήμερα, αξίζει να θυμηθούμε μια βαθιά διάκριση που ανέλυσαν με δέος μορφές της διάνοιάς μας, όπως ο Φώτης Κόντογλου και ο Δημήτρης Λιαντίνης, τη διαφορά ανάμεσα στον δυτικό «Greco» και τον αυτόχθονα «Ρωμιό» ή «Έλληνα». Ο «Greco» είναι η εικόνα που έφτιαξαν οι ξένοι για εμάς. Είναι ο Έλληνας των δυτικών πανεπιστημίων, αποκομμένος από τη συνέχεια της ιστορίας του, παγιδευμένος στην αρχαιολατρία των μαρμάρων, χωρίς ψυχή και χωρίς παρόν. Αυτόν τον «Greco» θέλει και το σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο σύστημα, έναν υπήκοο χωρίς ρίζες, που απλώς κατ...

Εντάξου και Αγωνίσου! Συναγωνιστές και συναγωνίστριες, Δυστυχώς, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια κρατική πραγματικότητα που στερείται κάθε ηθικού και θεσμικού χαρακτηρισμού. Όποια λέξη κι αν επιστρατεύσει κανείς, είναι βέβαιο πως θα αδικήσει το μέγεθος της παρακμής που προσπαθεί να αποδώσει. Από τη μία πλευρά, ως ευσυνείδητοι πολίτες, καλούμαστε να είμαστε απόλυτα νομοταγείς. Να καταβάλλουμε στο ακέραιο τις ασφαλιστικές και φορολογικές μας εισφορές, γνωρίζοντας πως αν δεν το πράξουμε, θα επιβαρυνθεί ο διπλανός μας, ο συνάνθρωπός μας, τον οποίο αρνούμαστε να αδικήσουμε. Από την άλλη πλευρά, όμως, γεννάται το αμείλικτο ερώτημα: εισφορές σε ποιο κράτος; Σε ένα κράτος-δυνάστη, που λειτουργεί με όρους στυγνής εκμετάλλευσης, παρακρατώντας από το 10% έως και το 40% των εσόδων που ματώνουμε καθημερινά για να αποκτήσουμε. Σε ένα σύστημα που όχι μόνο δεν μας αμείβει αναλογικά με την προσφορά μας, αλλά μας αναγκάζει να εργαζόμαστε κάτω από απάνθρωπες συνθήκες, με μισθούς εξόντωσης, την ώρα που η α...

  Η 2α Νοεμβρίου ως Φάρος Εθνικής Αντίστασης: Το Διαχρονικό Μήνυμα της Ελληνικής Ψυχής στην Ελλάδα του Σήμερα! Η ιστορική μνήμη δεν αποτελεί μια απλή καταγραφή ημερομηνιών, αλλά την ίδια την πυξίδα που καθορίζει την επιβίωση και την πορεία ενός Έθνους στον χρόνο. Η 2α Νοεμβρίου κουβαλά στις σελίδες της μερικές από τις πιο λαμπρές, αλλά και διδακτικές στιγμές της ελληνικής ιστορίας: την ειρηνική ενσωμάτωση του Βόλου το 1881, την απελευθέρωση του Αγίου Όρους και της Αρναίας το 1912, και κυρίως, την έναρξη της επικής Μάχης Ελαίας - Καλαμά το 1940. Για κάθε Έλληνα πατριώτη, η ημέρα αυτή αποτελεί υπόμνηση χρέους και ζωντανή απόδειξη του τι μπορεί να πετύχει η ελληνική ψυχή όταν αρνείται να συμβιβαστεί με την υποταγή, παραμένοντας ακλόνητα πιστή στο ιερό τρίπτυχο: Πατρίδα, Έθνος και Ορθοδοξία. Στα ματωμένα χώματα του Καλπακίου, τον Νοέμβριο του 1940, γράφτηκε ένα στρατιωτικό θαύμα που φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή της εθνικής ηγεσίας και της ακλόνητης πίστης των Ελλήνων στρατιωτών...

  ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ  Παρουσία του Κινήματός μας στο ετήσιο μνημόσυνο στη Θεσσαλονίκη στην είσοδο των γραφείων της Χρυσής Αυγής.  Κλιμάκιο του Κινήματος μας παρέστη σήμερα, 1η Νοεμβρίου 2026, στην επετειακή εκδήλωση μνήμης που πραγματοποιήθηκε στα γραφεία της Χρυσής Αυγής στη Θεσσαλονίκη, στη μνήμη των δολοφονηθέντων Γιώργου Φουντούλη και Μάνου Καπελώνη. Με την παρουσία μας αποτίσαμε φόρο τιμής στη μνήμη των δύο Συναγωνιστών, εκφράζοντας τον σεβασμό μας προς τις οικογένειές τους και συμμετέχοντας στην εκδήλωση μνήμης και τιμής. ΑΘΑΝΑΤΟΙ  Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 

  ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΥΝΤΟΥΛΗΣ – ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΠΕΛΩΝΗΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ - ΠΑΡΟΝΤΕΣ- ΑΘΑΝΑΤΟΙ! Υπάρχουν ημερομηνίες που χαράζονται ανεξίτηλα στη μνήμη και πληγές που δεν κλείνουν με το πέρασμα του χρόνου. Η 1η Νοεμβρίου 2013 είναι μία από αυτές τις ημερομηνίες που συντάραξε για πάντα όσους ανήκουν στο Εθνικιστικό Κίνημα.  Εκείνο το βράδυ, έξω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής, στη λεωφόρο Ηρακλείου, στο Νέο Ηράκλειο, ο 27χρονος Γιώργος Φουντούλης και ο 22χρονος Μανώλης Καπελώνης έπεσαν νεκροί από τα πυρά ενόπλων. Ο Αλέξανδρος Γέροντας τραυματίστηκε σοβαρά. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, δύο νέοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, αφήνοντας πίσω τους οικογένειες βυθισμένες στο πένθος και φίλους αντιμέτωπους με μια απώλεια αδιανόητη. Πίσω από τα ονόματα υπήρχαν πρόσωπα, όνειρα και προσδοκίες. Υπήρχαν γονείς που ήθελαν να δουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν, να δημιουργούν τις δικές τους οικογένειες, να χαίρονται τις μικρές και μεγάλες στιγμές της ζωής. Υπήρχαν φιλίες, κοινές αναμνήσεις και σχέδια που δεν πρόλαβαν ...