Γιατί ο Έλληνας εργάζεται για να επιβιώνει και όχι για να ζει με αξιοπρέπεια;

 

Γιατί ο Έλληνας εργάζεται για να επιβιώνει και όχι για να ζει με αξιοπρέπεια;

Η Ελλάδα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα εισοδηματικής υστέρησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και αυτό δεν αποτελεί πολιτική εκτίμηση ή υπερβολή κάποιου συνδικαλιστικού φορέα. Είναι μια πραγματικότητα που αποτυπώνεται στα επίσημα ευρωπαϊκά στατιστικά στοιχεία.

Σύμφωνα με τη Eurostat, το 2024 ο μέσος ετήσιος προσαρμοσμένος μισθός πλήρους απασχόλησης στην Ελλάδα διαμορφώθηκε στις 18.000 ευρώ, όταν ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος έφτανε τις 39.800 ευρώ. Η χώρα μας βρισκόταν στη δεύτερη χαμηλότερη θέση μεταξύ των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με μόνη τη Βουλγαρία να καταγράφει χαμηλότερες αποδοχές.

Αυτή η εικόνα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια απλή στατιστική διαφορά. Πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν εκατομμύρια εργαζόμενοι που καθημερινά προσπαθούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, συχνά χωρίς να γνωρίζουν εάν ο μισθός τους θα επαρκέσει μέχρι το τέλος του μήνα. Το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο στο ύψος των μισθών. Αφορά το σύνολο του βιοτικού επιπέδου. Ο εργαζόμενος πληρώνει για τα πάντα, ακόμη και για όσα θα έπρεπε να αποτελούν κοινωνική παροχή. Και τι δεν πληρώνει σήμερα ο Έλληνας; Για την δήθεν δωρεάν υγεία; για την δήθεν δωρεάν παιδεία; για την δήθεν δωρεάν άθληση των παιδιών του; για να τα σπουδάσει; Με άλλα λόγια, ο εργαζόμενος πληρώνει μέσω της φορολογίας και των ασφαλιστικών εισφορών για το κοινωνικό κράτος, αλλά πολλές φορές καλείται να πληρώσει ξανά για να εξασφαλίσει τις υπηρεσίες που χρειάζεται!

Και εδώ γεννάται ένα ουσιαστικό ερώτημα: Ποιο είναι τελικά το πραγματικό εισόδημα του Έλληνα εργαζομένου, όταν αφαιρεθούν όλες αυτές οι αναγκαστικές δαπάνες; Δεν αρκεί να ανακοινώνεται μια αύξηση του κατώτατου μισθού, εάν την ίδια στιγμή αυξάνονται τα ενοίκια, τα τρόφιμα, η ενέργεια και οι ιδιωτικές δαπάνες υγείας. Δεν μπορεί να θεωρείται επιτυχία μια μισθολογική αύξηση που εξανεμίζεται πριν ακόμη φτάσει στην τσέπη του εργαζομένου. Η οικονομική ανάπτυξη πρέπει να μεταφράζεται σε καλύτερη ζωή για εκείνους που παράγουν τον πλούτο.

Η ανάπτυξη δεν μπορεί να μετριέται αποκλειστικά με τους δείκτες των επιχειρηματικών κερδών, των επενδύσεων και των δημοσιονομικών αποτελεσμάτων. Πρέπει να μετριέται και με το εάν ο Έλληνας μπορεί να συντηρήσει αξιοπρεπώς την οικογένειά του, να εξασφαλίσει κατοικία, να μεγαλώσει τα παιδιά του και να αποταμιεύσει ένα μικρό ποσό για το μέλλον.

Ως Εθνικό Εργατικό και Κοινωνικό Κίνημα, θεωρούμε ότι η αλλαγή αυτής της κατάστασης απαιτεί συγκεκριμένες πολιτικές και όχι γενικόλογες εξαγγελίες.

Διεκδικούμε:

- Ουσιαστική αύξηση των μισθών, με συγκεκριμένο σχέδιο σύγκλισης προς τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

- Ενίσχυση των κλαδικών και επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων, με πραγματική διαπραγματευτική δύναμη των εργαζομένων.

- Αυτόματη προστασία των μισθών από τον πληθωρισμό, ώστε να διατηρείται η αγοραστική τους δύναμη.

- Μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα και δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών.

- Μείωση του ΦΠΑ στα βασικά αγαθά και αποτελεσματικούς ελέγχους στην αγορά.

- Ενίσχυση της δημόσιας υγείας με επαρκές προσωπικό, εξοπλισμό και πραγματικά δωρεάν πρόσβαση στις αναγκαίες υπηρεσίες.

- Δημόσια παιδεία που να προσφέρει ουσιαστική εκπαιδευτική υποστήριξη σε όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση των γονέων τους.

- Δημιουργία πολιτικής προσιτής κατοικίας και προστασία των εργαζομένων από την ανεξέλεγκτη στεγαστική επιβάρυνση.

- Αυστηρή τήρηση της εργατικής νομοθεσίας, πληρωμή όλων των υπερωριών και προστασία του ελεύθερου χρόνου και της οικογενειακής ζωής.

Και ΝΑΙ ζητάμε προνόμια. Γιατί την οικονομική κρίση την πληρώσαμε εμείς ο Ελληνικός Λαός και όχι οι κηφήνες της Βουλής με τους εγχώριους  και διεθνείς νταβατζήδες/τοκογλύφους. 

Δεν μπορεί μια χώρα να υπερηφανεύεται για την οικονομική της πορεία, όταν οι εργαζόμενοί της βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης ως προς τις αποδοχές τους και δυσκολεύονται να καλύψουν τις στοιχειώδεις ανάγκες τους. Δεν μπορεί η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων να στηρίζεται μονίμως στη συμπίεση του εργατικού εισοδήματος. Ούτε μπορεί η κοινωνική προστασία να μετατρέπεται σε ατομική οικονομική υποχρέωση κάθε οικογένειας. Η εργασία πρέπει να εξασφαλίζει αξιοπρέπεια, ασφάλεια, προοπτική και κοινωνική ανέλιξη.

Το Εθνικό Εργατικό Κίνημα οφείλει να διεκδικήσει μια διαφορετική αντίληψη για την οικονομία. Μια οικονομία στην οποία η ευημερία δεν θα αφορά μόνο τους αριθμούς, αλλά πρωτίστως τον Ελληνικό Λαό.

Γιατί ο μισθός δεν είναι απλώς ένα ποσό στη μισθοδοσία. Είναι η ζωή του εργαζομένου, η οικογένειά του και η δυνατότητά του να σχεδιάζει το αύριο.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ