ΤΟΥΡΚΟΛΙΒΥΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ: ΕΠΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ.

 

ΤΟΥΡΚΟΛΙΒΥΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ: ΕΠΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΧΑΜΕΝΩΝ ΕΥΚΑΙΡΙΩΝ ΚΑΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΙΚΑΝΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

 Η έγκριση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης αποτελεί σοβαρή εξέλιξη για τα εθνικά μας συμφέροντα και εκθέτει την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

Από το 2019, όταν υπογράφηκε η συμφωνία Τουρκίας – Λιβύης, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είχε επτά χρόνια για να διαμορφώσει μια αποτελεσματική στρατηγική αποτροπής. Σήμερα, η Άγκυρα ενισχύει τη θέση της στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ η Αθήνα καλείται να διαχειριστεί τις συνέπειες μιας δυσμενούς εξέλιξης.

Πού ήταν η ελληνική διπλωματία; Τι πέτυχε ο πρωθυπουργός και ποιο ήταν το αποτέλεσμα των χειρισμών του υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη; Η επίκληση της παρανομίας του μνημονίου δεν αρκεί, όταν δεν συνοδεύεται από ουσιαστικές πρωτοβουλίες για την αποδυνάμωση της πολιτικής του επιρροής.

Ιδιαίτερα σοβαρό είναι το ζήτημα των σχέσεων με τον στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ και την ανατολική Λιβύη. Όταν η συγκεκριμένη πλευρά απέρριπτε το μνημόνιο και διατηρούσε αποστάσεις από την Τουρκία, η Ελλάδα διέθετε ένα σημαντικό διπλωματικό πλεονέκτημα. Γιατί δεν κατάφερε να το διαφυλάξει; Πώς φτάσαμε στο σημείο η λιβυκή Βουλή να εγκρίνει τη συμφωνία που προηγουμένως απέρριπτε, ενώ η Τουρκία διευρύνει την επιρροή της;

Οι συνέπειες μπορεί να είναι σοβαρές. Η Άγκυρα αποκτά ένα πρόσθετο πολιτικό έρεισμα για να προωθεί τις διεκδικήσεις της, ιδιαίτερα στην περιοχή νότια και ανατολικά της Κρήτης. Ενδέχεται να προκύψουν εμπόδια σε ενεργειακές έρευνες και στρατηγικά έργα, νέες αμφισβητήσεις ελληνικών δικαιωμάτων και αυξημένος κίνδυνος διπλωματικών ή στρατιωτικών κρίσεων.

Αυτό μπορεί να μην σημαίνει ότι η Ελλάδα έχασε την ΑΟΖ της ή ότι το μνημόνιο απέκτησε αυτομάτως διεθνή νομική ισχύ, σημαίνει, όμως, ότι διαμορφώνονται δυσμενέστεροι πολιτικοί συσχετισμοί, τους οποίους η Πατρίδα μας θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει με μεγαλύτερη διπλωματική και αμυντική προσπάθεια.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη οφείλει να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις και να αναλάβει πρωτοβουλίες για την αποκατάσταση ισχυρών σχέσεων με την ανατολική Λιβύη, τη στενότερη συνεργασία με την Αίγυπτο και την Κύπρο και την αξιοποίηση κάθε διαθέσιμου νομικού και διπλωματικού μέσου.

Επτά χρόνια ήταν αρκετά για να γνωρίζουμε τον κίνδυνο και να έχουμε προετοιμαστεί ανάλογα. Η εξέλιξη αυτή εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τους κυβερνητικούς χειρισμούς και την απώλεια ενός σημαντικού διπλωματικού ερείσματος.

Ο Ελληνικός Λαός δικαιούται να γνωρίζει γιατί η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν κατάφερε να αποτρέψει αυτή την εξέλιξη και ποιο συγκεκριμένο σχέδιο διαθέτει πλέον για την προστασία των εθνικών συμφερόντων.

Γραφείο Τύπου ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ