Αρνούμαι να Ηττηθώ!

 

Αρνούμαι να ηττηθώ.

Στην καρδιά του Λούβρου στέκει ένα μπρούτζινο σώμα που δεν έχει σταματήσει ποτέ να πολεμά. Ο Ηρακλής του François-Joseph Bosio, με τους μύες τεντωμένους μέχρι το όριο, σηκώνει το χέρι να συντρίψει το φίδι που τυλίγεται γύρω του. Δεν είναι απλώς μια σκηνή από την αρχαία μυθολογία. Είναι μια δήλωση πολέμου που διαρκεί αιώνες. Ο μύθος λέει πως ο Αχελώος, ποτάμιος θεός, μεταμορφώθηκε σε φίδι για να διεκδικήσει τη Δηιάνειρα. Ο Ηρακλής δεν διαπραγματεύτηκε. Δεν υποχώρησε. Έπιασε το τέρας από τον λαιμό και το έπνιξε. Σήμερα το ίδιο σώμα, το ίδιο βλέμμα, η ίδια αποφασιστικότητα στέκονται απέναντι σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα ποτάμιο θεό.

Το φίδι σήμερα συμβολίζει το κακό που παίρνει σύγχρονη μορφή. Το ποταπό που ντύνεται με λόγια προόδου. Η Νέα Τάξη Πραγμάτων που υπόσχεται ασφάλεια με τίμημα την ελευθερία, ειρήνη με τίμημα την αξιοπρέπεια, άνεση με τίμημα την ψυχή. Το φίδι δεν δαγκώνει πια με δηλητήριο. Δαγκώνει με τον ατομισμό, τον φόβο, με την εξάρτηση, με τη διαρκή υπόσχεση πως «αν υποταχθείς, θα είσαι ασφαλής». Ο Ηρακλής — ο Λευκός Άνθρωπος — σηκώνει το χέρι όχι για να διαπραγματευτεί, αλλά για να συντρίψει. Γιατί ξέρει πως ό,τι δεν σκοτώσεις σήμερα, θα σε καταπιεί αύριο. Και την ίδια στιγμή ο πόλεμος μαίνεται μέσα του.

Γιατί το πραγματικό τέρας δεν είναι μόνο έξω. Είναι το σύστημα που σε μαθαίνει να σκύβεις. Η αδυναμία που σε πείθει πως δεν αξίζεις να σταθείς όρθιος. Ο συμβιβασμός που σου ψιθυρίζει πως η Αρετή είναι πολυτέλεια και η αξιοπρέπεια είναι ρίσκο. Είναι ο φόβος που σου λέει «μην μιλάς». Η οκνηρία που σου λέει «άστο για αύριο». Η προδοσία του εαυτού που σου λέει «δεν μπορείς». Κάθε φορά που ο άνθρωπος κοιτάζει τον καθρέφτη και βλέπει όχι τον ήρωα, αλλά τον ηττημένο, το φίδι έχει ήδη κερδίσει μια μάχη.

Ο Ηρακλής δεν πολεμά μόνο το εξωτερικό τέρας. Πολεμά τον εσωτερικό εχθρό που προσπαθεί να τον κάνει να παραδώσει τα όπλα πριν καν αρχίσει η σύγκρουση. Και σε αυτόν τον διπλό πόλεμο δεν υπάρχει ουδετερότητα. Ή στέκεσαι όρθιος, ή γονατίζεις. Ή συντρίβεις, ή συνθλίβεσαι.

Το άγαλμα δεν δείχνει νίκη. Δείχνει αγώνα. Γιατί αυτή είναι η πραγματική νίκη. Να αγωνίζεσαι μέχρι τέλους χωρίς να μεμψιμοιρείς. Ο Ηρακλής με τους μύες τεντωμένους, το πρόσωπο σφιγμένο, το χέρι υψωμένο τη στιγμή πριν το χτύπημα. Δεν υπάρχει εγγύηση επιτυχίας. Υπάρχει μόνο η απόφαση να μην παραδοθείς. Να μην αφήσεις το φίδι — εξωτερικό ή εσωτερικό — να σε συντρίψει!

Σήμερα ο αγώνας δεν γίνεται με ρόπαλο και ασπίδα. Γίνεται κάθε πρωί που ξυπνάς και αποφασίζεις να μην τα παρατήσεις. Κάθε φορά που το σύστημα σε πιέζει να σκύψεις, κάθε φορά που η κούραση σου λέει «φτάνει», κάθε φορά που ο φόβος σου ψιθυρίζει «δεν αξίζει». Κάθε Εθνικιστής και ΕθνικοΚοινωνιστής ανάμεσά μας πρέπει να μάθει ένα πράγμα: να μην τα παρατάει ποτέ. Όχι επειδή είναι εύκολο. Αλλά επειδή η μόνη πραγματική ήττα είναι να σταματήσεις να πολεμάς.  Ο Ηρακλής δεν μας ζητάει να είμαστε υπερήρωες. Μας ζητάει να είμαστε ανυπότακτοι και πιστοί. Να σηκώνουμε το κεφάλι όταν όλα γύρω μας φωνάζουν να το σκύψουμε. Να κρατάμε τη θέση μας όταν ο κόσμος μας λέει πως είναι μάταιο. Να αρνούμαστε, ξανά και ξανά, να ηττηθούμε.  

Αυτός ο πόλεμος δεν τελειώνει ποτέ. Και η μόνη απάντηση που αξίζει να δώσουμε είναι μία:

Αρνούμαι να ηττηθώ.

Ανδρέας Γενιάς πρόεδρος του ΕΠΚ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ