Η Ελλάδα των εξαγγελιών και η Ελλάδα της καθημερινότητας.

 

Η Ελλάδα των εξαγγελιών και η Ελλάδα της καθημερινότητας.

Η Ελλάδα σήμερα δεν χρειάζεται άλλες εξαγγελίες. Χρειάζεται μια καθαρή, ειλικρινή αποτύπωση της πραγματικότητας.

Υπάρχει μια απόσταση που μεγαλώνει διαρκώς ανάμεσα στην πολιτική εικόνα της χώρας και στην καθημερινή ζωή των πολιτών. Και αυτή η απόσταση δεν είναι θεωρητική, είναι χειροπιαστή.

Στην Ελλάδα του σήμερα, άλλο ανακοινώνεται και άλλο βιώνεται και εκεί φαίνεται η πραγματική πολιτική, πολύ πιο καθαρά από οποιοδήποτε δελτίο τύπου.

Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο εικόνες που δεν συναντιούνται εύκολα.

Η πρώτη είναι η Ελλάδα των εξαγγελιών. Εκεί όπου ανακοινώνονται μέτρα για το δημογραφικό, για τη στήριξη της οικογένειας, για την αναζωογόνηση της υπαίθρου, για την ενίσχυση του πρωτογενούς τομέα. Εκεί όπου παρουσιάζονται φορολογικές ελαφρύνσεις, κίνητρα για νέους γονείς, και πολιτικές που υπόσχονται ότι η χώρα θα ξαναβρεί την ισορροπία της κ.λπ.

Η δεύτερη είναι η Ελλάδα της καθημερινότητας. Και εκεί τα πράγματα είναι πιο σκληρά.

Τα χωριά αδειάζουν, σπίτια μένουν κλειστά, σχολεία κλείνουν από έλλειψη παιδιών και η περιφέρεια γερνάει αθόρυβα, χωρίς φανφάρες, χωρίς ανακοινώσεις. Οι νέοι φεύγουν προς τα μεγάλα αστικά κέντρα ή στο εξωτερικό, όχι μόνο για οικονομικούς λόγους αλλά και για τις συνθήκες διαβίωσης.  

Και όσοι μένουν, ζουν με μια συνεχόμενη πίεση. Ενοίκια που ανεβαίνουν, λογαριασμοί που δεν περιμένουν, και εισοδήματα που τελειώνουν πριν τελειώσει ο μήνας.

Το δημογραφικό δεν είναι πλέον μία θεωρία, αλλά η ζοφερή εικόνα του σήμερα. 

Είναι τα ερειπωμένα σχολεία, το χωριό που κάποτε είχε ζωή, τα νέα ζευγάρια που σκέφτονται όχι αν θέλουν παιδιά, αλλά αν μπορούν να τα μεγαλώσουν με αξιοπρέπεια.

Την ίδια στιγμή, η παραγωγή της χώρας πιέζεται. Ο αγρότης και ο κτηνοτρόφος βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα κόστος που ανεβαίνει διαρκώς και μια αβεβαιότητα που γίνεται μόνιμη κατάσταση. Η ελληνική γη, αντί να ενισχύεται, δείχνει να αποδυναμώνεται και μια χώρα που δεν στηρίζει την παραγωγή της, αργά ή γρήγορα χάνει την αυτοδυναμία της.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, εμφανίζονται συνεχώς νέες “λύσεις” για την καθημερινότητα. Ψηφιακές εφαρμογές, πλατφόρμες, εργαλεία σύγκρισης τιμών, που υπόσχονται να βοηθήσουν τον πολίτη να αντιμετωπίσει την ακρίβεια.

Πρόσφατα, μάλιστα, παρουσιάστηκε και εφαρμογή σύγκρισης τιμών σούπερ μάρκετ, η οποία προβλήθηκε και από την πολιτική ηγεσία ως μέσο ανακούφισης. Η λογική είναι απλή, ο πολίτης να βρίσκει πού είναι φθηνότερα τα προϊόντα και να οργανώνει ανάλογα τις αγορές του.

Όμως εδώ γεννιέται ένα απλό, σχεδόν αυτονόητο ερώτημα.

Όταν το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι το εισόδημα δεν επαρκεί, πόσο βοηθάει μια εφαρμογή που σου λέει πού να ψωνίσεις φθηνότερα;

Επί της ουσίας, ζητάνε από τον Έλληνα να διαχειριστεί την φτώχεια του. Αντί να δίνουν λύσεις, μας γεμίζουν με εφαρμογές. 

Και κάπου εδώ αρχίζει να μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα στην πολιτική εικόνα και στην κοινωνική πραγματικότητα. Από τη μία πλευρά, μια μαγική εικόνα εκσυγχρονισμού που μας προβάλλουν και από την άλλη, η πραγματικότητα, τον Έλληνα να μετράει τα ευρώ αν φτάνουν στο ταμείο.

Αυτό όμως που βαθαίνει ακόμη περισσότερο την απόσταση μεταξύ των πολιτικών και του λαού είναι η εμπιστοσύνη που δεν υφίσταται πια.

Γιατί όλο και περισσότερο, υπάρχει η αίσθηση ότι οι αποφάσεις δεν απευθύνονται στον Ελληνικό λαό, αλλά στα αφεντικά της Ε.Ε. Ο πολιτικός λόγος συχνά κινείται περισσότερο για να κερδίσουν εντυπώσεις και λιγότερο προς την ουσία της καθημερινής ανάγκης.

Και μέσα σε αυτό το κλίμα, γεννιέται και κάτι ακόμη πιο βαθύ, η προσμονή για τον “επόμενο ηγετίσκο που θα τα αλλάξει όλα”.

Αυτή η συνεχής αναμονή ενός νέου ηγέτη, μιας νέας λύσης, μιας νέας αρχής, που όμως ποτέ δεν μεταφράζεται σε πραγματική αλλαγή από τη βάση.

Αυτή η προσμονή, όσο κι αν φαίνεται ελπιδοφόρα, ίσως να λειτουργεί τελικά και σαν παγίδα. Γιατί κρατά την κοινωνία σε στάση αναμονής, αντί να τη σπρώχνει σε απαίτηση και ενεργή συμμετοχή.

Ο Ελληνικός λαός κατάντησε σαν την ανύπαντρη γεροντοκόρη που είναι απελπιστικά διαθέσιμη.  

Και μέσα σε αυτή την απελπισία της, πιστεύει σε ψέματα και πολιτικά είδωλα, γιατί έχει ανάγκη από ένα όμορφο ψέμα. Γιατί η αλήθεια είναι σκληρή και μία. Εαν ο ελληνικός λαός δεν απαιτήσει και δεν αγωνιστεί για το μέλλον που του κλέψανε, το μόνο που κάνει, είναι να ανακυκλώνει το πολιτικό σύστημα μαζί με τα σκουπίδια του. 

Έτσι, η Ελλάδα μας, παραμένει ανάμεσα σε δύο κόσμους. Σε αυτόν που σχεδιάζεται και σε αυτόν που βιώνεται.

Και όσο αυτοί οι δύο κόσμοι δεν συναντιούνται, το πρόβλημα είναι βαθύτερο από το οικονομικό ή το δημογραφικό.

Στο τέλος της ημέρας, ο Ελληνικός λαός δεν ζει με τις προθέσεις αλλά με το αποτέλεσμα.

Δήμου Μαρία για τον Ε.Π.Κ ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή 21.6.2026