Εθνική Φάλαγγα

  ΡΑΜΙΡΟ ΛΕΝΤΕΣΜΑ ΡΑΜΟΣ 90 χρόνια από τη δολοφονία του θεωρητικού του εθνικοσυνδικαλισμού. Μπορεί η εργασία να αντιμετωπίζεται ως ένα απλό εμπόρευμα;  Μπορεί ο άνθρωπος που παράγει τον πλούτο να παραμένει στο περιθώριο των αποφάσεων που καθορίζουν τη ζωή του;  Μπορεί ο εργαζόμενος να μοχθεί καθημερινά, να προσφέρει τις δυνάμεις του και στο τέλος του μήνα να αναρωτιέται αν ο μισθός του αρκεί για να ζήσει με αξιοπρέπεια;  Μπορεί η κοινωνία να μιλά για πρόοδο, όταν εκείνοι που τη στηρίζουν με τον καθημερινό τους μόχθο αισθάνονται ότι μένουν πίσω; Μπορεί η Πατρίδα για τον εργαζόμενο να ζητά μόνο την ζωή του στους εθνικούς αγώνες αλλά να αδιαφορεί για την καθημερινή του εκμετάλλευση από τους καπιταλιστές; Και τελικά, ποια θέση αξίζει στον άνθρωπο της εργασίας μέσα στην κοινωνία που ο ίδιος οικοδομεί; Τα ερωτήματα αυτά απασχόλησαν πολλές γενιές πριν από τη δική μας. Ένας από εκείνους που επιχείρησαν να δώσουν τη δική τους απάντηση ήταν ο Ισπανός φιλόσοφος και πολιτικός θεω...

Περπάτα στη ζωή σαν να στέκονται πίσω σου χιλιάδες Πρόγονοι. Συναγωνιστές και Συναγωνίστριες, Στην μακραίωνη πορεία του Έθνους μας, η Ιστορία φαίνεται να επαναλαμβάνεται μέσα από έναν αιώνιο, αρχετυπικό κύκλο. Στην ίδια γη, κάτω από τον ίδιο ουρανό, συνυπάρχουν πάντα δύο αντίρροπες δυνάμεις: ο Λεωνίδας και ο Εφιάλτης. Ο Λεωνίδας συμβολίζει την ακλόνητη πίστη, την αυτοθυσία και την απόφαση να φυλάττεις Θερμοπύλες, ακόμη και όταν οι συσχετισμοί φαντάζουν αδύνατοι. Ο Εφιάλτης, από την άλλη, είναι η προσωποποίηση της προδοσίας, του συμβιβασμού και της υποταγής στον ξένο παράγοντα για το προσωπικό όφελος. Το πιο οξύμωρο και διαχρονικό φαινόμενο, όμως, συμβαίνει την επόμενη ημέρα. Μόλις ο Λεωνίδας νικήσει –είτε στο πεδίο της μάχης είτε στις συνειδήσεις των ανθρώπων– οι σύγχρονοι Εφιάλτες σπεύδουν να αλλάξουν προσωπείο. Εκείνοι που λοιδορούσαν τον αγώνα, που συνθηκολογούσαν με τον εχθρό και που άνοιγαν τις κερκόπορτες, εμφανίζονται ξαφνικά ως «απόγονοι του Λεωνίδα», δηλώνοντας όψιμα «περήφανο...

  Γαλλία: Τα γκέτο, η βία και η αυτοκαταστροφική τάση της Ευρώπης! Οι εικόνες βίας από τους δρόμους της Γαλλίας δεν πρέπει να μας αφήνουν αδιάφορους. Συγκρούσεις, λεηλασίες, καταστροφές και επιθέσεις εναντίον κράτους και πολιτών φανερώνουν ένα σοβαρό πρόβλημα που μεγαλώνει εδώ και χρόνια στην καρδιά της Ευρώπης. Το ερώτημα είναι απλό. Πώς φτάσαμε ως εδώ, τι ευθύνες έχει η Ευρωπαϊκή Ένωση και αν τελικά αυτή η αναμενόμενη κατάσταση είναι υπέρ των γηγενών Ευρωπαίων.  Κατά αρχήν όμως πρέπει πρώτα από όλα να θέσουμε το θέμα στις σωστές του βάσεις και να ξεχωρίσουμε την κοινωνική διαμαρτυρία από την εγκληματική δράση. Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να διαμαρτύρονται για την ακρίβεια, την ανεργία την αδικία, το οτιδήποτε. Τα αιτήματά τους οφείλει να τα ακούει κάθε κυβέρνηση. Κανένα, όμως, αίτημα δεν δικαιολογεί τις λεηλασίες, τους εμπρησμούς και τις επιθέσεις εναντίον ανθρώπων που δεν ευθύνονται για τα προβλήματα. Η βία δεν αποτελεί λύση και δεν μπορεί να γίνεται αποδεκτή από κανέναν. Ταυ...

  Ελάχιστος ύμνος στην Ηπειρώτισσα του 1940, στην Ελληνίδα που σήκωσε την Ελλάδα στους ώμους της! Στις ημέρες μας, περισσεύουν εκείνοι που μιλούν για τον εθνικό αγώνα, αλλά μοιάζουν να ξεχνούν την Ελληνίδα. Άλλοι την υποβιβάζουν σε έναν δευτερεύοντα ρόλο, άλλοι θεωρούν πως η θέση της βρίσκεται μακριά από τις μεγάλες μάχες της ιστορίας. Όμως, η ελληνική ιστορία, από την αρχαιότητα μέχρι τους νεότερους αγώνες του Έθνους, είναι γεμάτη από γυναίκες που στάθηκαν όρθιες στις πιο δύσκολες ώρες, που γέννησαν αγωνιστές, κράτησαν ζωντανές τις παραδόσεις και έγιναν οι ίδιες πρωταγωνίστριες της ελευθερίας. Αρκεί να κοιτάξουμε προς την Ήπειρο του 1940. Να αντικρίσουμε εκείνες τις γυναίκες που, με τα χέρια σκληραγωγημένα από τη δουλειά και την ψυχή ατσαλωμένη από τις δοκιμασίες της ζωής, ανέβηκαν στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου φορτωμένες πολεμοφόδια, τρόφιμα και εφόδια για τον ένδοξο Ελληνικό Στρατό. Εκεί θα βρούμε την απάντηση σε όσους αμφισβητούν τη θέση της γυναίκας στον εθνικό αγώνα. Θα τη ...

  ΖΗΤΩ Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ «ΟΧΙ» ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ! Η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου 1940 αποτελεί έναν από τους πιο λαμπρούς φάρους της νεότερης ιστορίας μας, μια ημέρα που συμπυκνώνει το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής. Το «ΟΧΙ» δεν ήταν απλώς μια αυθόρμητη άρνηση του Εθνικού Κυβερνήτη Ιωάννου Μεταξά, αλλά προπαρασκευασμένη απόφαση για αντίσταση από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου που εκφράστηκε ως καθολική κραυγή του Αθάνατου Έθνους, που αρνήθηκε να γονατίσει μπροστά στην υλική και αριθμητική υπεροχή των Ιταλών επιδρομέων.  Οι Έλληνες του '40, έχοντας βαθιά μέσα τους τη βαριά κληρονομιά του Γένους, εμπνεύστηκαν από το παράδειγμα των ένδοξων Προγόνων τους. Καθοδηγούμενοι από τα Αιώνια Ιδανικά της Φυλής, ανέβηκαν στα παγωμένα βουνά της Βορείου Ηπείρου με μια μοναδική, σχεδόν μεταφυσική αφοσίωση προς την Πατρίδα και έγραψαν με το Αίμα τους το Έπος του '40! Ακόμα και σήμερα χιλιάδες Έλληνες Στρατιώτες είναι θαμμένοι στα βουνά της κατεχόμενης Βορείου Ηπείρου. Οι Ιταλοί στα χρόνια μετά ...

  Κυνηγώντας την δική σου προσωπική Μέδουσα. Πώς ένας αρχαίος μύθος γίνεται το απόλυτο εγχειρίδιο αυτοβελτίωσης. Από όλες τις ιστορίες της ελληνικής μυθολογίας, ελάχιστες κρύβουν μέσα τους τόσο βαθιά ψυχολογικά μυστικά όσο η αναμέτρηση του Περσέα με την Μέδουσα, καθώς αν εμβαθύνουμε στα νοήματα του μύθου, θα βρούμε έναν διαχρονικό "χάρτη" που μας δείχνει πώς να αντιμετωπίζουμε οτιδήποτε μας παραλύει. Στον αρχαίο μύθο, η Μέδουσα μεταμορφώθηκε άδικα από την θεά Αθηνά σε ένα στυγερό τέρας με φίδια αντί για μαλλιά, του οποίου το βλέμμα πέτρωνε ακαριαία όποιον το κοιτούσε στα μάτια. Όταν ο νεαρός Περσέας ανέλαβε την επικίνδυνη αποστολή να τη θανατώσει, δεν βασίστηκε στην ωμή βία αλλά στην λογική/στρατηγική και στα θεϊκά του δώρα. Χρησιμοποιώντας την γυαλισμένη χάλκινη ασπίδα της Αθηνάς σαν καθρέφτη για να μην την κοιτάξει την Μέδουσα απευθείας, κατάφερε να πλησιάσει το τέρας χωρίς να μαρμαρώσει και με ένα ακριβές χτύπημα να κόψει το κεφάλι της. Πίσω από τα φιδίσια μαλλιά και τα θε...