Εθνική Φάλαγγα

Σαν Σήμερα: Η Διπλή Γιορτή των Ουρανών, η Γέννηση του Κόντογλου και η Αλυσίδα των Αθανάτων του Έθνους. Στις 8 Νοεμβρίου, η Ορθοδοξία και ο Ελληνισμός συντονίζουν τα βήματά τους σε μια κοινή πορεία μνήμης, τιμής και εθνικής υπερηφάνειας. Η Σύναξη των Αρχιστρατήγων Μιχαήλ και Γαβριήλ δεν είναι απλώς μια μεγάλη θρησκευτική εορτή, αλλά μια ημέρα όπου η Πίστη συναντά το Έθνος, καθώς η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία τιμά τους προστάτες της τους Ταξιάρχες.  Η ημέρα αυτή αποκτά ακόμη βαθύτερο νόημα, καθώς συνδέεται άρρηκτα με τη γέννηση του ανθρώπου που ταύτισε τη ζωή του με την αυθεντική ελληνορθόδοξη ψυχή: του Φώτη Κόντογλου. Ως Εθνικό Πολιτικό Κόμμα «Ιερός Λόχος», με βαθύ σεβασμό στις παραδόσεις της Πατρίδας και της Ορθοδοξίας μας, τιμούμε αυτή την αγία ημέρα, κρατώντας ζωντανές τις αξίες που κράτησαν το Γένος μας όρθιο μέσα στους αιώνες. Σαν Σήμερα: Η Γέννηση του Μεγάλου Δασκάλου της Ρωμιοσύνης. Σαν σήμερα, στις 8 Νοεμβρίου 1895, γεννήθηκε στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας ο Φώτης Κόντογλου. Ο ...

  "...Θα προτιμούσαμε να είμαστε εμπρηστές παρά επιμελητές μουσείων. Ο νέος εθνικιστής δεν περιμένει τίποτα από τα κοινοβούλια. Περιμένει τα πάντα από τους δρόμους και τα εργοστάσια..." — Ernst Jünger, Arminius (1926) Ο Εθνικός Κοινωνισμός δεν μπορεί να είναι μουσειακό αντικείμενο.  Σε πολλές συζητήσεις μεταξύ Συναγωνιστών ακούω συχνά πυκνά την άποψη ότι άλλο κομμάτι πρέπει να είναι το πολιτικό κόμμα και άλλο ο ακτιβισμός. Πρόκειται για μια αντίληψη που, κατά τη γνώμη μου, δημιουργεί σοβαρό ρήγμα στα θεμέλια της όποιας εθνικοκοινωνικής επαναστατικής προσπάθειας θα μπορούσε να επικρατήσει στην πολιτική ζωή της Πατρίδος μας. Γιατί ο ΕθνικοΚοινωνισμός δεν δύναται να αναπτυχθεί, να ανδρωθεί και εν τέλει να επικρατήσει, όταν στερείται τις βασικές αρχές του κάθε κινήματος.  Αντιλαμβάνομαι ότι πολλοί θεωρούν ότι οι πολιτικές διώξεις που υπέστη η Χρυσή Αυγή θα πρέπει να μας οδηγήσουν σε μία πιο αστική/κομματική προσέγγιση του πολιτικού αγώνα.  Μπορεί όμως μια πολιτική ιδέα ν...

  4η Νοεμβρίου: Ημέρα Μνήμης, Εθνικής Αφύπνισης και Ορθόδοξης Μαρτυρίας! Η ιστορική πορεία του Ελληνισμού δεν είναι μια τυχαία σειρά γεγονότων, αλλά μια διαρκής πνευματική και εθνική δοκιμασία μέσα στον χρόνο. Η 4η Νοεμβρίου αποτελεί έναν εμβληματικό σταθμό σε αυτή την πορεία, καθώς συμπυκνώνει τρεις διαφορετικές αλλά εξίσου σημαντικές στιγμές της νεότερης ιστορίας μας: την πολεμική αρετή του 1912, την πολυπόθητη λύτρωση της απελευθέρωσης του 1944 και το βαρύ τίμημα του καθήκοντος του 1996. Για το Εθνικό Πολιτικό Κόμμα του «Ιερού Λόχου», οι επέτειοι αυτοί δεν αποτελούν απλή καταγραφή ημερομηνιών, αλλά ζωντανές παρακαταθήκες. Είναι η απόδειξη πως όταν ο Έλληνας αγωνίζεται με την ακλόνητη πίστη στον Σταυρό και την Πατρίδα, παραμένει ανίκητος, ενώ ακόμα και στις εθνικές τραγωδίες, η θυσία των τέκνων της Ελλάδας καθαγιάζει τα χώματα και τις θάλασσές μας. 1912: Το Σπαθί του Ελληνισμού Απελευθερώνει τη Σιάτιστα Κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο, η 4η Νοεμβρίου 1912 καταγράφεται με χρυσά γράμμ...

  Γιατί ο Έλληνας εργάζεται για να επιβιώνει και όχι για να ζει με αξιοπρέπεια; Η Ελλάδα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα εισοδηματικής υστέρησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και αυτό δεν αποτελεί πολιτική εκτίμηση ή υπερβολή κάποιου συνδικαλιστικού φορέα. Είναι μια πραγματικότητα που αποτυπώνεται στα επίσημα ευρωπαϊκά στατιστικά στοιχεία. Σύμφωνα με τη Eurostat, το 2024 ο μέσος ετήσιος προσαρμοσμένος μισθός πλήρους απασχόλησης στην Ελλάδα διαμορφώθηκε στις 18.000 ευρώ, όταν ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος έφτανε τις 39.800 ευρώ. Η χώρα μας βρισκόταν στη δεύτερη χαμηλότερη θέση μεταξύ των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με μόνη τη Βουλγαρία να καταγράφει χαμηλότερες αποδοχές. Αυτή η εικόνα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια απλή στατιστική διαφορά. Πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν εκατομμύρια εργαζόμενοι που καθημερινά προσπαθούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, συχνά χωρίς να γνωρίζουν εάν ο μισθός τους θα επαρκέσει μέχρι το τέλος του μήνα. Το πρόβλ...

  Από τον «Greco» της Δύσης στον Έλληνα της Πράξης: Η Ταυτότητά μας ως Ασπίδα στο Σήμερα. Συναγωνιστές και Συναγωνίστριες, Συχνά ακούμε στις μέρες μας τη λέξη «Έλληνας» να χρησιμοποιείται στεγνά, σχεδόν τουριστικά, σαν ένα brand name σε διαφημιστικά φυλλάδια ή σαν ένα μουσειακό έκθεμα που αφορά μόνο το ένδοξο παρελθόν. Όμως, για εμάς, η ελληνικότητα δεν είναι μια νεκρή καρτ-ποστάλ, αλλά μια ζωντανή, καθημερινή μάχη. Για να καταλάβουμε πού βαδίζουμε σήμερα, αξίζει να θυμηθούμε μια βαθιά διάκριση που ανέλυσαν με δέος μορφές της διάνοιάς μας, όπως ο Φώτης Κόντογλου και ο Δημήτρης Λιαντίνης, τη διαφορά ανάμεσα στον δυτικό «Greco» και τον αυτόχθονα «Ρωμιό» ή «Έλληνα». Ο «Greco» είναι η εικόνα που έφτιαξαν οι ξένοι για εμάς. Είναι ο Έλληνας των δυτικών πανεπιστημίων, αποκομμένος από τη συνέχεια της ιστορίας του, παγιδευμένος στην αρχαιολατρία των μαρμάρων, χωρίς ψυχή και χωρίς παρόν. Αυτόν τον «Greco» θέλει και το σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο σύστημα, έναν υπήκοο χωρίς ρίζες, που απλώς κατ...

Εντάξου και Αγωνίσου! Συναγωνιστές και συναγωνίστριες, Δυστυχώς, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια κρατική πραγματικότητα που στερείται κάθε ηθικού και θεσμικού χαρακτηρισμού. Όποια λέξη κι αν επιστρατεύσει κανείς, είναι βέβαιο πως θα αδικήσει το μέγεθος της παρακμής που προσπαθεί να αποδώσει. Από τη μία πλευρά, ως ευσυνείδητοι πολίτες, καλούμαστε να είμαστε απόλυτα νομοταγείς. Να καταβάλλουμε στο ακέραιο τις ασφαλιστικές και φορολογικές μας εισφορές, γνωρίζοντας πως αν δεν το πράξουμε, θα επιβαρυνθεί ο διπλανός μας, ο συνάνθρωπός μας, τον οποίο αρνούμαστε να αδικήσουμε. Από την άλλη πλευρά, όμως, γεννάται το αμείλικτο ερώτημα: εισφορές σε ποιο κράτος; Σε ένα κράτος-δυνάστη, που λειτουργεί με όρους στυγνής εκμετάλλευσης, παρακρατώντας από το 10% έως και το 40% των εσόδων που ματώνουμε καθημερινά για να αποκτήσουμε. Σε ένα σύστημα που όχι μόνο δεν μας αμείβει αναλογικά με την προσφορά μας, αλλά μας αναγκάζει να εργαζόμαστε κάτω από απάνθρωπες συνθήκες, με μισθούς εξόντωσης, την ώρα που η α...